Kirmanckî Online

Switch to desktop Register Login

Îmano bi dên

  • Nûskar  Çeko Kocadag

Hecî Evdila, Gimgim de bazirganêde namedar bî. Seba şîyena cenetî, çi ke lazim bî, kerdêne. Quran wendêne, nimaj kerdêne, roje guretêne… Hecî, kesêde dîndar, hama sextekar û kesxapanok bî.

Remzî, kesêde xaçparêz bî. Seba ke hermenî bî, bi nameyê Remzo Hermenî amêne naskerdene.  O, hosteyêde  weşsohbet, tinazker û yarenîker bî. Mordem, cara xoşebera cira mird nêbîyêne.

Remzo Hermenî û çend embazanê xo, çayxane de çay şimitêne, sohbet kerdêne û huyêne. Na hêne de Hecî Evdila kewt zere. Silam kerd re haziran û cemeatî, ver bi masa koşeyî şîyêne ke, hema Remzî ca ra vaşt ra, kursîyê kaleka xo nîşanê ci da, nazikane vat: „Xalo Hecî! Ti sere û çimanê Remzê xo ser ama. Keremke, çayêde ma bişime.“

Hecî Evdilayî o nêşikit, amê bi lêwe de nîşt ro. Perskerdena hal û xatirî ra tepîya, Remzîyî vat: “Keremke, çi şimena Hecî?”

- Keremê xo rê, çayêde rakerde.

Remzî gêra re garsonî ser, vat: “Biro! Xalê Hecî rê çayêde rakerde biya.”

Her masa de, bêj bêj babetan ser ro xoşebere kewbî xaxêde girane. Rewşa debere, kirmancan, Kirmancîye… Remzîyî verê xo çarna bi Hecî Evdilayî, vat: “Xalo Evdila! Şewa bîne, min ti hewnê xo de dîya.“

- Sala xêre ser bo, to se vînît?

- Xêrê heqî re to bivaro. Hewn de, roja qîyamete ya. Milaketan deftera xêrî û guneyan de nîyadênê, qenter de xêr û guneyî sentêne. Kesên wayîrê xêre rûşnêne cenet, gunekarî kî eştêne ceneme.

Hecî Evdilayî, hêdîkane Remzî ra vat: „Remzê min, ê to hewnêde îlahî yo. Hela vaje, peyco se bî?“

- Dore amê min. Milaketî rîyê min de nîyada, vat: „Remzo Hermenî, ti xêr ama.“

Min vat: “Xêr mîyan de be, ez bi gorî!“

Milaketî deftere de nîyada, min de nîyada, vat: „Lawo Remzo! Gramê îman to de çîn o. To cuyê (emr) xo de seba raya heqî qet çîyê nêkerdo. Deftera to de, qet xêre niyama nûsnayene. Guneyên to kî bêhemd ê. Wile raxelesa to çîn a. Ti wo rasterast şorê ceneme û tede bivêşê.“

Hecî Evdilayî bi hêrs Remzî ra vat: „Gawirê lacê gawiran, min to ra timî vatêne, lawo Remzo roje bige, nimaj bike, rafizîye ra fek raverde. Hama to goş nêna re min ser. Êêê, peyco se bî?“

- Min xo eşt bi dest û linganê milaketî, cira lava kerde, vat: “Ez bextê to der a. Heyran min ê belangazî, nê ezabê cenemeyî ra raxelesne.”

- Êêê! Milaketî nêva çi?

- Min ra vat: “Ti kotî ra ya?” Min vat, ez Gimgim ra ya. Vat: “Werteyê gimgimijan de kesên dîndarî û wayîrên îmanî kî est ê. Lêweyê heqî de qedr û qîmetê înan giran o. Eke ti mordemê ra çend gramî îman dên bigêre, ti wo xo ezabê cenemeyî ra bixelesnê ra.”

Hecî Evdilayî hîra hîra nîyada û qure qure vat: “Elbet mordemên ke raya heqî ramenê, rasterast şonê bi cenet. Ê yên fênda to kafirî kî, şonê  bi ceneme. Êêê, peyco se bî?”

- Min milaketî ra lava kerde, vat; keremê xo rê seatê îzne bide min, ez şorî hemşerîyêde xo ra çend gramî îman dên bikerî, biêrî.

Milaketî vat: De şo, hama herê mekuye.

Min çimên xo nat û dot çarnayî, ke gimgimjê bivînî. Min vînît ke çi bivînî, eke modemê serê tumî de werteyê gul û sosinan de nîşto ro, Quran waneno. Boranên sipî dorme de kewtê bi çerx û perwaz. Min xo de vat, lawo Remzo, ti bi kor bê, ma ti nêvînena o bimbarek Hecî Evdila yo. Hema şo lêwe, belko ti daruyê ezabê cenemeyî cira peyda bikerê, xo raxelesnê.

Vatena Remzîyî zaf weşa Hecî Evdilayî şîbî. Çimên xo bereqîyêne, to vatê belko rî ra nur vareno. Veng fîşt re garsonî, vat: „Biro, ma rê şeş çayan biya!“ Peyco gêra re Remzîyî, vat: „Pîyê min, peyco se bî?“

Remzîyî qilmê dê bi çayî ro, vat: „Rahme re pîyê to ro bo! Ez rema, ama bi lêweyê to. Silam da bi to. To silamê min guret ra û vat: „Remzo, ti rind a înşalah. Rewşa to senên a?“

Min vat: „Xalo Hecî, qet pers meke, rewşa min rinde niya.“

To vat „Xêr o, se bîyo?“

- Qet qal meke. Milaketî min ra vat, „To de gramê îman çîn o. Ti wo rasterast şorê ceneme û timî adir de bivêşê.“ Min cira lava kerde, vat; boyê heqî min rê çareyê bivîne. Milaketî vat „Ti ke nasêde xo ra, bi dên çend gramî îman bigêrê, o çax ti wo bişîkîyê xo ezabê cenemeyî ra bixelesnê ra.“

Hecî Evdila, pîyê feqîr û fiqareyan, ez kewta bextê to. Ti qet raya heqî ra nêvisîya ra. To timî roje gureto, nimaj kerdo, zekat û fître do. Nika to de bi tonan îman est o. Ma se beno, bi dên çend gramî îman bidê min, seba ke ez xo ezabê cenemeyî ra raxelesnî.

Remzîyî îta de bîhne dê ci, vindet. Hecî Evdilayî merexdar merexdar çimanê Remzî de nîyada, vat: „Êêê, cîgera min, peyco çi bî?

Remzîyî şewqe kerd bi werteyê çiman, vat: “Hecî Evdilayî min ra çi vat, şima zanê?”

Misletî çimî çar kerdî we, vat: “Ney wile, çi vat?

- Hecî Evdilayî, dest da bi Quranî ro, vat: “Bi nê Quranê fîrazî bo, min de kî gramê îman çîn o.”

Hecî Evdilayî bi hêrs, çogane kerde berz, ke Remzî de bianco. Remzîyî vazda, şî teber. Hecî Evdilayî, Remzî ra milqî kerdêne, vatêne: “Hey pîncê lacê pîncan! Lajê dela tire, xwezila maya to hurêndîya to de bocîyê biyardêne.”

Hecî Evdila, hêrsin hêrsin çayxane ra bî teber, şî. Hem Remzî ra milqî kerdêne hem ver bi camîye meşmeşîyêne..

 Çeko Kocadag

Vûrnayena peyêne : Yewşeme, 23 Payîze 2014 22:08
Nê kategorî ra ê bînî: « Rengî Meyweyî »

Rawe binûsne

Ganî cayên (*) astareyinî biêrê degirewtene. Destûrê HTML-Kodî est o.

© Kirmanckî Online | 2009

Top Desktop version